Blog 2 – Schrijven is macht

Lief blogboek,

Wat ik het mooie vind aan het auteurschap is dat ik de baas ben. Ik bepaal wat er met een karakter gebeurt, wie wat zegt of doet. De geruchten kloppen (in ieder geval voor mij) dat er personages eigenschappen dragen van de schrijver. Ik kies er vaak voor om ze onder hen te verdelen. Ook al houd ik zelf niet zo heel erg van delen, maar anders zit ik steeds in een spiegel te kijken tijdens het teruglezen.
Daarnaast realiseer ik me ook dat ze niet teveel hoeven meemaken. Want als ik niet aan schrijven toekom, gaat het verhaal gewoon verder. Bijvoorbeeld dat er iemand in een kofferbak wordt geflikkerd en dat hij of zij er pas uit komt wanneer ik mijn pen weer oppak. Door die gedachte stel ik het wel eens uit weer aan de slag te gaan. Soms verdient een personage dit en zeker als de schrijver hem of haar niet mag.
Dit is nu ook van toepassing op de Dameron. Ik mag haar soms wel en soms niet. Ze is de hoofdpersoon van het boek waar ik aan werk: De Orde van Janus. Ik zal er niet teveel over verklappen. Ze maakt een moeilijke tijd door, zowel werk gerelateerd als in haar privésfeer. Op dit moment zit ze zich ongeduldig nagelbijtend op te vreten in de wachtkamer van een ziekenhuis. Ik heb met haar te doen, maar ze zal er wel overheen komen denk ik zo. Misschien laat ik haar toch nog even lijden door er bijvoorbeeld een flashback achter te zetten van hoe rooskleurig haar jeugd was.
Genoeg over De Orde. Ik vind ook dat er af en toe (niet te veel natuurlijk) een flauwe woordgrap in mag om de tekst wat luchtig te houden. Het leukste zijn de grapjes die alleen ik begrijp.
Wat is schrijven fijn zeg! Vooral omdat het enorm kan opluchten mijn gedachte op papier te zetten en mijn hoofd leeg te maken. En of dat in de vorm is van een leuk gedichtje (zoals hieronder), een dagboekfragment of een (kort) verhaal. Dat maakt helemaal niet uit. Tip: neem een kladblok mee, waar je ook heen gaat en schrijf het op!
Ik schrijf dus ik besta.

Zinloos geweld

Een tros tomaten
In een bak met water
Ik liet ze even liggen
Want er werd gebeld
’s Avonds kwam ik bij ze terug
Had ze beloofd eruit te halen
Dat niets hen kon gebeuren
Maar kon niet voorkomen
Dat ze zinloos hadden geweld

(taal-en spellingsfouten inbegrepen)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *