Blog 2 – Schrijven is macht

Lief blogboek,

Wat ik het mooie vind aan het auteurschap is dat ik de baas ben. Ik bepaal wat er met een karakter gebeurt, wie wat zegt of doet. De geruchten kloppen (in ieder geval voor mij) dat er personages eigenschappen dragen van de schrijver. Ik kies er vaak voor om ze onder hen te verdelen. Ook al houd ik zelf niet zo heel erg van delen, maar anders zit ik steeds in een spiegel te kijken tijdens het teruglezen.
Daarnaast realiseer ik me ook dat ze niet teveel hoeven meemaken. Want als ik niet aan schrijven toekom, gaat het verhaal gewoon verder. Bijvoorbeeld dat er iemand in een kofferbak wordt geflikkerd en dat hij of zij er pas uit komt wanneer ik mijn pen weer oppak. Door die gedachte stel ik het wel eens uit weer aan de slag te gaan. Soms verdient een personage dit en zeker als de schrijver hem of haar niet mag.
Dit is nu ook van toepassing op de Dameron. Ik mag haar soms wel en soms niet. Ze is de hoofdpersoon van het boek waar ik aan werk: De Orde van Janus. Ik zal er niet teveel over verklappen. Ze maakt een moeilijke tijd door, zowel werk gerelateerd als in haar privésfeer. Op dit moment zit ze zich ongeduldig nagelbijtend op te vreten in de wachtkamer van een ziekenhuis. Ik heb met haar te doen, maar ze zal er wel overheen komen denk ik zo. Misschien laat ik haar toch nog even lijden door er bijvoorbeeld een flashback achter te zetten van hoe rooskleurig haar jeugd was.
Genoeg over De Orde. Ik vind ook dat er af en toe (niet te veel natuurlijk) een flauwe woordgrap in mag om de tekst wat luchtig te houden. Het leukste zijn de grapjes die alleen ik begrijp.
Wat is schrijven fijn zeg! Vooral omdat het enorm kan opluchten mijn gedachte op papier te zetten en mijn hoofd leeg te maken. En of dat in de vorm is van een leuk gedichtje (zoals hieronder), een dagboekfragment of een (kort) verhaal. Dat maakt helemaal niet uit. Tip: neem een kladblok mee, waar je ook heen gaat en schrijf het op!
Ik schrijf dus ik besta.

Zinloos geweld

Een tros tomaten
In een bak met water
Ik liet ze even liggen
Want er werd gebeld
’s Avonds kwam ik bij ze terug
Had ze beloofd eruit te halen
Dat niets hen kon gebeuren
Maar kon niet voorkomen
Dat ze zinloos hadden geweld

(taal-en spellingsfouten inbegrepen)

Blog 1 – A New Blog

Tromgeroffel! Daar is ‘ie dan. Met trots presenteer ik de eerste woorden van mijn blog. Dit idee hing al enige tijd (best wel heel erg lang) in de lucht, alleen de uitvoering ontbrak. En toevallig werd ik vanmorgen wakker om er ook daadwerkelijk werk van te maken. Het streven is om elke maand er één te schrijven, afhankelijk of ik er tijd voor vrij maak en er zin in heb. Want schrijven is echt waar het mooiste dat er is. Maar als ik er geen puf voor heb, krijg ik letterlijk geen woord op papier.


Zo, dat was de eerste alinea. In mijn maandelijkse verhaal wil ik je meenemen en een kijkje geven achter de schermen/brilglazen van de schrijver T.S. Oosten. Inmiddels ben ik bijna een half jaar auteur. En het voelt eigenlijk hetzelfde voordat Alec uitkwam. Het enige verschil is dat ik nu eigen werk verkoop en mijn droom heb laten uitkomen. Want ja, het was al heel lang iets dat ik wilde. Op het moment gebeurt er qua verkopen niet zoveel, maar dat heeft er meer mee te maken dat Alec niet in de winkels ligt omdat het op bestelling wordt gedrukt en ik zelf verantwoordelijk ben voor promotie. Daarnaast is er ook zoiets als naambekendheid en die heb ik nog niet. De eerste stap is gezet. En je moet ergens beginnen.


Oja, nog één ding over Alec waar ik veel vragen over kreeg. Hoe kwam je op de naam Alec? Ik ben een grootst Sean Bean fan. Voor de mensen die hem niet kennen, de beste man speelt voornamelijk rollen waarin hij dood gaat. Boromir in Lord Of The Rings en geheim agent 006 in James Bond Golden Eye. Zijn echte naam is Alec. Tadaa. Tot zover de uitleg.


Sinds september 2017 ben ik inwoner van voormalig Romeinse nederzetting Forum Hadriani, tegenwoordig Voorburg. Voor de mensen die geen Latijn spreken: Markt van (de Romeinse keizer) Hadrianus. Of zoals de locals hier het noemen: Veurbeurg. Dit heeft een aantal ideeën opgeleverd voor het boek waar ik op het moment mee bezig ben. Onder de (werk)titel De Orde van Janus schrijf ik een verhaal dat zich in onze tijd afspeelt met een behoorlijk romig Romeins sausje erom- en overheen. Om een indruk te geven wat je kan verwachten zal ik heel kort vertellen waar het over gaat.
Wanneer een jonge vrouw op klaarlichte dag wordt ontvoerd, wordt rechercheur Dameron op de zaak gezet. Wat volgt is een kat-en-muisspel met de ontvoerder. Dameron wordt in een benauwde positie gedrukt waarin ze drastische keuzes moet maken. Langzaam ontvouwt het plan zich van de mysterieuze I en wordt alles duidelijk.

En weer ademhalen.


Tot slot een rubriekje waarmee ik elke keer wil afsluiten. Een spontaan geschreven gedichtje dat niet op de tekst hierboven slaat. Tot volgende keer. Joe!

Ik ben het zat

Ik ben het zat
Ik wil een kat
Zo één die lief miauwt
En alles eet
Muizen, kip of kaas
Maar ja
Weet je
Het mag niet
Van de huisbaas

(taal-en spellingsfouten inbegrepen)